HAYATIN RİTMİNE UYUMLAN...

Dünyaya gelirken bir hikâyen yoktur. Önce sadece bir ışık olarak düşersin yeryüzü toprağının üstüne. Sonra toprağın tozu ile harmanlanır, bedenlenirsin. Varlığının bütünü; Dünya’nın tozundan ve yıldızların ışığından oluşur. Gerçek ışığımızın sırrı Dünya tozumuzun içinde! Olağanüstü güçlere ve sonsuz sayıda farklı özelliklere sahip olarak gelirsin bu boyuta. İçindeki sana ait güç öylesine büyüktür ki, senin her istediğini yaratma özelliğine sahiptir. Bu gücü, gün be gün, an be an kullanır ve en değerli hazinen gibi göreceğin öykünü yaratırsın. Hikâyeni yaratmaya başlarken de, ışığını bir çocuk yaratıcılığıyla gizlersin. Bir kişilik, bir drama yaratarak kimsenin senin parlak bir ışığın bekçisi olduğunu anlamasına izin vermezsin. Bu hikâye o kadar değerlenir ki gözünde; sadece çevrendekileri değil, kendini de inandırırsın. En kutsal varlığın olarak kabul ettiğin hikâyene öyle kendini kaptırırsın ki, gün gelir kölesi olursun. Kölesi olduğunun farkına da varmazsın üstelik. Hikâyene d...

         Çoğu insanın yaşadığı tek gerçek, her sabah uyandıktan yarım saat sonra, ait olmadığı insanların içine karışmak zorunda olmasıdır.  Diğerleri tarafından takdir edilmek, iyi bir neticeye ulaşmak ya da başarılı olarak bilinmek, çoğu insan için cezbedicidir. Yıl sonunda başarı plaketi almanın, ışıltılı bir gecede topluluğa seslenen insan olmanın, gazete küpürlerinde yer bulmanın hayali baş döndürür.          İnsan, kısa hayatında, belki de en çok elde edeceği ”sonuçları” önemser hale gelir. Daha doğrusu bu sonuçlara bağlı olarak kendisine yönelecek ilgiyi düşler.         Bertnard Russell, Mutlu Olma Sanatı adlı eserinde duruma açıklık getirir: “Örneğin, kendine tutkun olan biri, usta ressamlara gösterilen saygıyı görünce resim yapmaya başlayabilir, ama ressamlık onun için bir amaca ulaşma aracından başka bir şey değildir; bu işin tekniğiyle hiçbir zaman ilgilenmez. Aslında her konuya kendisiyle ilgisi ...